هندسهی سکون
ما ساکنان سرزمینی هستیم که تاریخ در آن به سوی دخمههای دیروز رژه میرود. زمان اینجا خطی نیست؛ دایرهای است ملالآور.
پناهگاه شیشهای
منطق پناهگاه من است. در سلول انفرادی ذهنم، جهانهایی ساختهام که در آن قهرمانان از جنس ارادهاند، نه ترس.
مانیفست خروج
منجی خودِ من هستم. ۱۸ سالگی خط پایان این برزخ است. این روزهای باقیمانده، تنها سرمایهی من برای کندن تونلی به سوی نور است.